Przeloty ISS nad Polską

Najbliższe przeloty ISS

Widoczne z centrum Poznania w najbliższym tygodniu; godziny – czas polski.

Wybierz przelot, żeby otworzyć mapę nieba z jego drogą.

Orbita ISS z katalogu US Space Force (kopia danych CelesTrak w tle.ivanstanojevic.me).

Jak wygląda przelot stacji

Stacja wygląda jak jasna gwiazda, która przez kilka minut sunie równo po niebie – nie mruga i nie miga jak samolot, nie ma kolorowych świateł i nie słychać jej. Do oglądania nie potrzeba lornetki ani teleskopu: wystarczy wiedzieć, kiedy i w którą stronę patrzeć.

Stacja sama nie świeci, tylko odbija światło Słońca. Gdy u nas jest już po zmierzchu, kilkaset kilometrów wyżej wciąż jest dzień, więc stacja lśni na ciemnym niebie. Dlatego często znika w połowie drogi: blednie i gaśnie, gdy wchodzi w cień Ziemi, choć wciąż jest nad horyzontem.

Dlaczego przeloty przychodzą seriami

Stację widać tylko wtedy, gdy naraz spełnione są dwa warunki: u nas niebo jest już dość ciemne, a stacja jest jeszcze oświetlona przez Słońce. Tak bywa zwykle wieczorem, niedługo po zmierzchu, albo rano przed świtem. W środku długiej nocy stacja przelatuje przeważnie w cieniu Ziemi i jest niewidoczna.

Kolejne przeloty tej samej nocy dzieli mniej więcej półtorej godziny – tyle trwa jedno okrążenie Ziemi. Nie biegną one tą samą drogą: w tym czasie Ziemia obraca się pod orbitą, więc stacja mija nas za każdym razem dalej na zachodzie.

Płaszczyzna orbity powoli obraca się względem kierunku Słońca, więc pory przelotów przesuwają się z dnia na dzień. Przez kolejne wieczory albo poranki stacja przelatuje w dogodnych godzinach, a potem przez jakiś czas mija nas za dnia albo w cieniu Ziemi. Stąd serie widocznych przelotów z kilkutygodniowymi przerwami – gdy lista jest pusta, wystarczy zajrzeć tu za kilka dni.

Jak czytać godziny, kierunki i jasność

Godziny podajemy według czasu polskiego dla centrum Poznania. Pierwsza to chwila, od której stację można zobaczyć: jest co najmniej 10° nad horyzontem, w słońcu, a niebo jest już dość ciemne. Druga to chwila, gdy znika: schodzi niżej albo gaśnie w cieniu Ziemi. Niżej przy horyzoncie stację zasłaniają domy i drzewa, a przyćmiewa ją mgiełka.

Kierunek, np. "z zachodu na wschód", mówi, skąd stacja nadlatuje i dokąd leci. "Najwyżej 40°" to jej największa wysokość nad horyzontem: 90° to punkt wprost nad głową, a pięść wyciągniętej ręki to ok. 10°. Im wyżej przechodzi stacja, tym lepiej – jest wtedy bliżej nas i świeci jaśniej.

Jasność podajemy w magnitudo (mag): im mniejsza liczba, tym jaśniej. Syriusz, najjaśniejsza gwiazda nocnego nieba, ma −1,5 mag, więc stacja o jasności −2 albo −3 mag świeci mocniej od niego. To wartość orientacyjna, dla najwyższego punktu przelotu: naprawdę zależy też od tego, jak panele stacji odbijają światło.

Dlaczego godziny przelotów się zmieniają

Na wysokości kilkuset kilometrów stację wciąż hamują resztki atmosfery, więc powoli się obniża i co jakiś czas silniki podnoszą jej orbitę. Czasem stacja zmienia orbitę także po to, żeby ominąć kosmiczne śmieci. Po takiej korekcie dalsze przeloty mogą się przesunąć o minutę lub więcej, a niektóre zniknąć z listy.

Nowe orbity pobieramy co 6 godzin i za każdym razem liczymy przeloty od nowa, dlatego najlepiej sprawdzić godzinę jeszcze raz w dniu przelotu.